Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΛΑΚΗΣ ΧΑΛΚΙΑΣ μια επανεξέταση της «Φάμπρικας» θα μας βοηθήσει να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους

Χθες αναγκάστηκα ν’ ακούσω ξανά τους θρυλικούς «Μετανάστες» [ΕΜΙ/ Columbia] του Γιάννη Μαρκόπουλου σε στίχους Γιώργου Σκούρτη, επειδή στην «αρχική σελίδα» μου στο facebook είδα κάποιον πολύξερο να υποτιμά την πρώτη εκτέλεση τού Λάκη Χαλκιά, ποστάροντας εκείνη τη «δεύτερη» και πολύ μεταγενέστερη τού Μητροπάνου και μαζεύοντας λάικ με τη σέσουλα. Τα πήρα. Ήθελα να του απαντήσω, αλλά ο τύπος δε δεχόταν σχόλια από «μη φίλους», επειδή, προφανώς, θέλει μόνο να τον χαϊδεύουν.
Τι εστί, λοιπόν, Λάκης Χαλκιάς; Ας τα πάρουμε τα πράγματα κάπως από την αρχή – από τους «Μετανάστες» εννοώ.
Το ιστορικό αυτό άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Columbia στο διάστημα Μάιος-Ιούνιος 1974 (πριν την πτώση της χούντας δηλαδή) με ερμηνευτές τη Βίκυ Μοσχολιού και το Λάκη Χαλκιά και οργανοπαίκτες τους Κώστα Παπαδόπουλο μπουζούκι, Αριστείδη Μόσχο σαντούρι, Μάριο Κώστογλου κιθάρα, Χάρη Καλέα πιάνο, Νίκο Κεχαγιά μπάσο και Σπύρο Λιβιεράτο κρουστά.
Οι «Μετανάστες» ακούστηκαν πολύ τους πρώτους μήνες (και τα πρώτα χρόνια) της Μεταπολίτευσης, βγάζοντας τραγουδάρες, αφού δύο τουλάχιστον απ’ αυτά τα κομμάτια συγκαταλέγονται μεταξύ των ωραιότερων ελληνικών πέραν από εποχές και είδη. Το συγκλονιστικό (για πόσα τραγούδια μπορείς να πεις αυτή τη λέξη και να έχει 100% νόημα;) «Μιλώ για τα παιδιά μου» με τη Βίκυ Μοσχολιού και το απίστευτο ζεϊμπέκικο «Η φάμπρικα» με τον Λάκη Χαλκιά.

Η συνέχεια εδώ…

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

οι ΑΔΕΛΦΕΣ ΓΑΛΑΝΗ τραγουδούν Michael Cretu κ.λπ.

Τις τραγουδίστριες αδελφές Γαλάνη τις ήξερα από παλιά, από τον ελληνικό κινηματογράφο. Βασικά, θυμόμουν ένα τραγουδάκι που είχαν πει στην ταινία τού Στέλιου Τατασόπουλου «Αν Ήμουν Πλούσιος» (1972) – ήταν το ελαφρολαϊκό «Έτσι μ’ έκανε ο θεός» σε μουσική Τάκη Σούκα και στίχους Δημήτρη Πολίτη(;) ή Παρασκευής Πολίτου(;) ή κάποιου τρίτου τέλος πάντων, που είχε κοπεί και σε δισκάκι από την Polyphon [PS 346] με πίσω πλευρά το «Μάτια μου παραπονιάρικα».
Έπειτα θυμόμουν, επίσης από παλιά, από τα eighties, την πανέμορφη Τούλα Γαλάνη από τις ταινίες του Όμηρου Ευστρατιάδη, το «Ένα Ελεύθερο Κορίτσι» ή “Strange Girl in Love” (1973) και το «Ερωτισμός και Πάθος» ή “Girl of Passion” (1974), δίπλα στον Ανδρέα Μπάρκουλη, τον Χρήστο Νομικό, τον Νίκο Γαλανό κ.ά. Μάλιστα, είχα πέσει από τα σύννεφα, τότε στα eighties, όταν φίλος σινεφίλ μού είχε πει σ’ ένα στυλ πλάκας… «έχεις δει τσόντα με τη… Δήμητρα Γαλάνη; – έλα να δούμε». Να πω λοιπόν πω το όνομα τής Τούλας Γαλάνη, όταν τα σοφτ του Ευστρατιάδη έβγαιναν στο εξωτερικό, γινόταν… Dimitra Galani. Υπάρχουν και τυπωμένες αποδείξεις.
Η Τούλα Γαλάνη στο "Girl of Passion"
Εν πάση περιπτώσει οι αδελφές Γαλάνη είχαν κι αυτές την ιστορία τους, που ξεκινά κάπου στα μέσα των sixties. Όπως διαβάζουμε σ’ ένα ΦΑΝΤΑΖΙΟ του 1977 (τεύχος 429):
«Ηθοποιοί και τραγουδίστριες η Ιωάννα (σ.σ. η ξανθιά) και η Τούλα (σ.σ. η μελαχρινή με τις ματάρες) ξεκίνησαν την καριέρα τους από πολύ μικρές, παίρνοντας μέρος στις παραστάσεις του Παιδικού Θεάτρου του Δρόση. Γεννημένες στη Δράμα, αλλά εγκατεστημένες από πολύ μικρές με την μητέρα τους στην Αθήνα, είχαν πάθος για το θέατρο, αν και στην οικογένεια δεν υπήρχε τέτοια παράδοση(…). Σπουδάζοντας χορό, η Ιωάννα στη σχολή Ζουρούδη και η Τούλα στη σχολή Γαλάνη, απόκτησαν ένα ακόμη προσόν, ένα ακόμα εφόδιο. Πρώτη η Ιωάννα, που είχε πάρει άδεια ηθοποιού σαν εξαιρετικό ταλέντο άρχισε να εργάζεται στο θέατρο Βέμπο και μετά σ’ άλλα θέατρα. Η Τούλα βρήκε δουλειά στο μπαλέτο του Ακροπόλ και το ’66 βγήκε Μις Ελλάς».
Λέει η Τούλα Γαλάνη, πάντα στο ΦΑΝΤΑΖΙΟ:
«Όταν κέρδισα τον τίτλο αυτό σκέφτηκα να ακολουθήσω την καριέρα του μανεκέν, γράφτηκα μάλιστα και σε μια σχολή. Αλλά τελικά υπερίσχυσε η σκέψη να συνεργαστώ με την αδελφή μου και να κάνουμε κάτι μαζί, στο θέατρο ή το τραγούδι. (Ξεκινήσαμε) από τις επιθεωρήσεις πίστας, όπου τραγουδούσαμε, χορεύαμε και παρουσιάζαμε το πρόγραμμα. Το ’69-’70 όμως στραφήκαμε στο ελαφρολαϊκό τραγούδι, όχι γιατί δεν μας άρεσε αυτό που κάναμε έως τότε, αλλά γιατί το είδος και τα ντουέτα περνούσαν κρίση στην Ελλάδα. Αυτή η διαπίστωση ήταν που μας έκανε να εγκαταλείψουμε τελικά την πατρίδα μας».
Και πού βρέθηκαν-έπεσαν οι αδελφές Γαλάνη; Στη Δυτική Γερμανία και στα χέρια του Michael Cretu! Και όμως!!
Το 1979, κάτω από το όνομα Alaska, η Τούλα και η Ιωάννα Γαλάνη ηχογραφούν δύο 45άρια στη γερμανική Polydor με τα τραγούδια “Lady/ Love me baby” [Polydor 2042 056] και “Pitta, Patta, my love/ Do you wanna love” [Polydor, 2042 148]. Μάλιστα το “Love me baby” ήταν σύνθεση του Gary Unwin, που έπαιζε μπάσο στους Niagara.
Το “Lady”, που ήταν σύνθεση του Michael Cretu, ήταν ένα αρκετά ευπρόσωπο late seventies disco, στο στυλ των Baccara, που δεν νομίζω να έκανε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, τότε, στη Γερμανία. Το τραγούδι, πάντως, ακούστηκε και στην Ελλάδα, καθώς συμπεριλήφθηκε στο σάουντρακ της ταινίας του Κώστα Καραγιάννη «Τα Παιδιά της Πιάτσας» (1979), σε μια σκηνή με τους αείμνηστους Αθηνόδωρο Προύσαλη και Βαγγέλη Τραϊφόρο.
Τι απέγιναν, στα eighties και μετά απ’ αυτά, οι αδελφές Γαλάνη δεν γνωρίζω…
 

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΚΡΑΣΟΠΟΥΛΟΥ αποστάσεις

Ούτε τον τραγουδοποιό Γρηγόρη Πολύζο γνώριζα, ούτε την ερμηνεύτρια Μαρία Κρασοπούλου ήξερα – κι ας είχαν κυκλοφορήσει, όπως διαβάζω, ένα άλμπουμ υπό τον τίτλο «Σε Τόπους που δεν Ξέρω» το 2012. Καλύτερα από μια μεριά, καθότι τώρα η μεγάλη έκπληξη των «Αποστάσεων» [Μικρός Ήρως, 2016] με χτυπάει… κατακούτελα. Με δύο λόγια... πριν πούμε λίγο περισσότερα. Το άλμπουμ αυτό είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ, με σπάνια για την εποχή ελληνικά τραγούδια γραμμένα στη γλώσσα μας από τον Πολύζο και ερμηνευμένα (τα περισσότερα) από την Κρασοπούλου. Ναι, «έντεχνες» είναι οι «Αποστάσεις» – αν και δεν κολλάμε με τις ταμπέλες, όταν μπροστά μας λάμπουνε διαμάντια, όταν μας τυφλώνει η λάμψη τους.
Θέλω να το πω αυτό… Ποιό; Πως περίμενα εις μάτην ν’ ακούσω ένα, έστω ένα, «άκυρο» τραγούδι στις «Αποστάσεις». Κάποιο, που να είναι ή να μοιάζει με «γέμισμα», κάποιο από τα δέκα που να είναι μέτριο, αδιάφορο, σαν αυτά που ακούμε κάθε λίγο και λιγάκι από τους τραγουδοποιούς του είδους (αλλά και γενικότερα). Περίμενα αδίκως. Δεν υπάρχει μέτριο τραγούδι στις «Αποστάσεις», καθώς ακόμη κι εκείνα, τα λίγα, που δεν παίρνει πάνω της η Κρασοπούλου, έχουν τα στάνταρ προτερήματά τους – τις μουσικές, τους στίχους, τις ενορχηστρώσεις τους.
Από πού να ξεκινήσουμε λοιπόν; Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Σπανίως συναντάς σ’ αυτό το είδος του τραγουδιού μια τόσο εντυπωσιακή, επί της ουσίας, ενορχήστρωση, που να μην «μπάζει» και να μην «κρεμάει» από πουθενά. Ο Πολύζος έχει κάνει σπουδαία δουλειά ενοποιώντας σ’ ένα σώμα τελείως διαφορετικές οργανικές πηγές. Ροκ κιθάρες (Άκης Τουρκογιώργης) με μπουζούκια (Μανώλης Καρντίνης), hammond (Γιώργος Κοντραφούρης) και τρομπέτες (Αντρέας Πολυζωγόπουλος) με κρητικές λύρες (Πάρις Περισυνάκης) και γκάιντες (Γιώργος Μακρής), κλαρινέτα (Άγγελος Πολίτης), όμποε (Γιάννης Τσελίκας) και κόρνο (Τάσος Μπακούρης) με κουαρτέτα εγχόρδων (Crescendo) και άλλα πολλά – γιατί υπάρχουν και άλλα πολλά (φυσαρμόνικες, τρομπόνι, μπάσο, ντραμς, πιάνο). Ο… καλός χαμός δηλαδή, κι ένας ήχος αισθητικά και τεχνικά κρύσταλλο.
Όσον αφορά στις μουσικές και τους στίχους… κι εκεί τα πράγματα στέκονται στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Οι μελωδίες τού Πολύζου είναι εμπνευσμένες, αυθόρμητες και όχι τραβηγμένες. Συντονίζουν αληθινά τραγούδια εννοώ, όχι σχεδιάσματα – προσφέροντας στιβαρά ροκ, λαϊκά, «έντεχνα», ακόμη και «δωματίου» χρώματα. Οι στίχοι επίσης είναι πολύ καλοί και τους γράφουν η Αυγή Βυθούλκα, η τραγουδίστρια Μαρία Κρασοπούλου και ο Πόλυς Κυριάκου. Λόγια ερωτικά και κοινωνικοπολιτικά, με σωστές και ουχί αδιάφορες διατυπώσεις. Μικρά δείγματα (Α. Βυθούλκα): «Έρχονται λόγια καταπάνω μου αδέσποτα/ έχω χορτάσει όσα κρύβει ένας γκρεμός/ Στα σουπερμάρκετ προσφορά ο ουρανός/ αιμορραγώ, μα φαίνεται ανεπαίσθητα» και (Μ. Κρασοπούλου) «Τέσσερις τοίχοι, ένα δωμάτιο πανικού/ άδεια μπουκάλια, κλεισούρα και τσιγάρο/ τώρα μιλώ σε πρόσωπο πρώτο ενικού/ να καταφέρω τη ζωή στα χέρια μου να πάρω». Είναι κι αυτό μια κατάκτηση εν τέλει (εκεί φθάσαμε…). Να μιλάς απλά και να μη λες κοτσάνες ή τα ίδια και τα ίδια.
Τέλος οι φωνές. Η Κρασοπούλου είναι εξαιρετική τραγουδίστρια και αν προσέξει και προσεχθεί θα πάει πολύ μπροστά. Ο Μακεδόνας, που ακούγεται σ’ ένα τραγούδι και που γενικώς δεν τον αντέχω με τίποτα, είναι κι αυτός καλός. Τέλος, ο συνθέτης Πολύζος που λέει το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ (και με παραπέμπει, μελωδικώς, σε Θάνο Μικρούτσικο των seventies) έχει το δικαίωμα να πει κι αυτός κάτι (και εν προκειμένω τη… σκληρή κατάληξη τού CD). Καλά έκανε, ενώ θα έλεγα και «ευτυχώς», καθώς το «Αριστερόστροφα-δεξιόστροφα» ακούγεται στο τέλος-τέλος τού άλμπουμ…
Επαφή: www.mikrosheros.com
  

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

SAVVAS METAXAS νέα ηλεκτροπειραματική κασέτα

Για τον πειραματιστή Σάββα Μεταξά έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο δισκορυχείον, είτε με αφορμή την παρουσία του σε σχήματα (Good Luck Mr. Gorsky), είτε για τις συνεργασίες του (με Σπύρο Εμμανουηλίδη), είτε για τις προσωπικές δουλειές του (θυμάμαι ένα ωραίο CD-R στην Orila από το 2013).
Στο παρόν Inwards [Αυτοέκδοση], που κυκλοφορεί σε ελάχιστες κασέτες (μόλις 14 διάβασα στο discogs), o Μεταξάς απλώνει σε δύο πλευρές (τρία tracks) και περί τα 45 λεπτά ένα άκουσμα, που προέρχεται κατ’ αρχάς από δικές του συνθέσεις (περασμένες από modular synth), σε συνδυασμό με κάποια samples και field recordings. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς περιπετειώδες, είναι και ευχάριστο. Εννοώ, πως το άκουσμα διατηρεί μια συνοχή (μέσα στον πειραματισμό του), ενώ ανταποκρίνεται πλήρως σ’ εκείνη την… μη αναμενόμενη εξέλιξη που επιβάλλεται, θα έλεγα, σε τέτοιου τύπου εγγραφές. Οι ηλεκτρονικές αναφορές του Μεταξά, θα μπορούσε να είναι πολύ παλαιές, καθώς τα bleeps θυμίζουν, μερικές φορές, ακόμη και πρώιμο ηλεκτρονικό Ξενάκη, με τα «γεμίσματα», που ακολουθούν, πάνω σ’ αυτόν τον κατακερματισμένο καμβά, να προσθέτουν σε δύναμη και διάθεση… ανατρεπτική.
Η εγγραφή σε κασέτα παρέχει ένα ακόμη ανεπαίσθητο υπόστρωμα, που σχετίζεται με τη ροή της ταινίας, και που συμμετέχει, και αυτό, επί ίσοις όροις, στο τελικό άκουσμα.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΤΑΡΑΣ (1934-2017) – 10 εξώφυλλα από την ελληνική δισκογραφία

Ο ζωγράφος Δημήτρης Μυταράς, που έφυγε χθες από τη ζωή, είχε ντύσει με έργα του διάφορα εξώφυλλα της ελληνικής δισκογραφίας.
Αν και ξεκίνησε να συνεργάζεται, σ’ αυτό τον τομέα, με τον Μάνο Χατζιδάκι ήδη από το 1961 και το «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», θα θυμόμαστε τον Μυταρά από τα καταπληκτικά εξώφυλλά του στα άλμπουμ του Γιάννη Μαρκόπουλου, κυρίως, από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
Δέκα απ’ αυτά τα εξώφυλλα βλέπουμε στη συνέχεια…

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ο NOAH PREMINGER σ’ ένα… μετα-Τραμπικό άλμπουμ

Τα τελευταία άλμπουμ του τενόρο σαξοφωνίστα Noah Preminger ήταν «θάνατος». Λέω για το “Pivot: Live at the 55 Bar” [Private, 2015] και για το “Dark was the Night, Cold was the Ground” [Private, 2016], αμφότερα παρουσιασμένα εδώ στο δισκορυχείον. Ο Preminger έχει διανύσει μεγάλη απόσταση από τις μέρες του ξεκινήματός του και αυτό δείχνει, γενικώς, έναν μουσικό, που «αγωνιά» για κάθε επόμενη δουλειά του, που το ψάχνει δηλαδή επιχειρώντας να δημιουργήσει όλα εκείνα τα αισθητικά αναχώματα επί των οποίων θα πατήσει κάθε νέο δισκάκι του. Έτσι λοιπόν και στο πιο πρόσφατο CD του, που έχει τίτλο Meditations on Freedom [Dry Bridge Records, 2016/17], o Preminger με την παρέα του (τον τρομπετίστα Jason Palmer, τον μπασίστα Kim Cass και τον ντράμερ Ian Froman) ψάχνουν να βρουν, και το βρίσκουν, το βάθρο πάνω στο οποίο θα πατήσουν. Και αυτό δεν είναι άλλο από την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται (ή θα διαμορφωθεί) μετά την εκλογή Τραμπ στην Αμερική. Μάλιστα το άλμπουμ του Preminger κυκλοφόρησε την 20η Γενάρη τρέχοντος, την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του νέου προέδρου και είναι καταφανώς επηρεασμένο από το ρεπουμπλικανικό προεκλογικό κλίμα όλων των προηγούμενων μηνών.
Ο Preminger (όπως και εκατομμύρια άλλοι στην Αμερική – υπάρχουν βεβαίως και τα αντίθετα εκατομμύρια…) έχει τη γνώμη πως η εκλογή Τραμπ θα επηρεάσει αρνητικά την καθημερινότητα των πολιτών. Σκέπτεται μάλιστα, ή μάλλον πιθανολογεί, πως μπορεί να επαναληφθεί ένας είδος… sixties αγωνιστικότητας, όταν οι μειονότητες (φυλετικές και άλλες) αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους, με τη μουσική (και την jazz) να παίζει το δικό της ρόλο στις γενικότερες εξελίξεις. Αν είναι να συμβεί κάτι τέτοιο για το καλό της μουσικής, τότε δεν ξέρω αν πρέπει να πω… μακάρι να συμβεί. Τέλος πάντων… Η μουσική, και βεβαίως η μουσική του Preminger, μπορεί να παίρνει αφορμή από χίλια-δυο τινά, έχει όμως και τη δύναμη, το χάρισμα, πείτε το όπως θέλετε, να περνά πάνω απ’ όλα αυτά, ακολουθώντας το δικό της ξεχωριστό δρόμο. Και εδώ, στην περίπτωση του “Meditations on Freedom”, ο… δρόμος αυτός είναι μια… ακουστική/ αισθητική λεωφόρος.
Το σετ του Preminger χωρίζεται σε δύο μέρη. Στις versions, που δίνουν, αν θέλετε, και το πιο «αγωνιστικό» πνεύμα στο άλμπουμ [διασκευάζονται τα “Only a pawn in their game” του Bob Dylan, “Just the way it is” του Bruce Hornsby, “A change is gonna come” του Sam Cooke και “Give me love (Give me peace on earth)” του George Harrison] και βεβαίως στα originals, που είναι πέντε στον αριθμό και που μεταφέρουν (από τους τίτλους τους) έναν παρόμοιο «αέρα» (“We have a dream”, “Womens march” κ.λπ.).
Το όλον κλίμα, είτε αφορά στις διασκευές είτε στα πρωτότυπα εμφανίζει στοιχεία τής λεγόμενης spiritual jazz των sixties-seventies, όταν δεν διολισθαίνει προς περισσότερο εμφανείς blues/hard bop φόρμες. Γενικώς, μιλάμε για μιαν ομάδα αρίστων οργανοπαικτών, που παίζουν αρκετό καιρό (χρόνια) μαζί, δένοντας και φτιάχνοντας τον «προσωπικό» ήχο τους, που παραμένει, πάντα, δυναμικός και φυσικά απολαυστικός. Το “Meditations on Freedom” είναι απ’ αυτά τα άλμπουμ, εννοώ, που ξέρουν να φτιάχνουν σ’ αυτόν τον απόλυτο βαθμό μόνον οι Αμερικάνοι – κάτι που σχετίζεται, φυσικά, όχι μόνον με τις σπουδές τους (στα καλά μουσικά σχολεία που έχουν φοιτήσει), αλλά και με το ευρύτερο βίωμα.
Προχωράμε…
Επαφή: www.noahpreminger.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 6

15/2/2017
Μαζί με τούς Γκούτσηδες ήρθε και ο Μαζώ στην επικαιρότητα.
Το "Κενό" είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει πει ποτέ (με διαφορά). Και γαμώ τα κομμάτια...
Τον είχα δει live στην Πάτρα στις αρχές του '90 (όταν ήταν ακόμη άγνωστος). Μεγάλη μούρη...

15/2/2107 
¡VIVA GRECIA!
Το «Μαντολίνο» του Χατζιδάκι από την απίστευτη ηλεκτρική κιθάρα του Σπύρου Πιπεράκη (προσέξτε τι παίζει ο άνθρωπος!).
Ισπανικό δισκάκι, με 4 κομμάτια, από τo 1962... 

15/2/2017 
Από μπροστά παρθένα και από πίσω τραίνα…
ΝΑΙ στους Ιταλιάνους, υπό κάποιες προϋποθέσεις, και τα λεφτά στο χέρι (ώστε να πάρει κάτι και ο... σλοβάκος φορολογούμενος)
(Ακρόπολη, ΗΧΟΣ και ΦΩΣ, Απρίλιος-Οκτώβριος 1959)

14/2/2017 
Έχει πλάκα το facebook.
Ποστάρει κάποια το «Μεγάλο Ερωτικό» και παίρνει εκατό τόσα λάικ!!
Τελικά, έχει ξελασπώσει πολύ κόσμο ο Χατζιδάκις…

13/2/2017 
ΓΑΜΩ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΠΑΝΚ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΛΛΟ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΧΙΠ-ΧΟΠ. ΖΗΤΩ ΤΟ ΓΚΑΡΑΖ ΚΑΙ Η ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ!!
Το ζήτημα σε σχέση με τη ΧΑ δεν είναι το παρελθόν της (δεν έχουν νόημα τα ληγμένα), καθώς αυτό το ξέρουμε εμείς που το ξέρουμε –το λέω, γιατί οι άλλοι που δεν ενδιαφέρθηκαν να το μάθουν δεν θα ενδιαφερθούν να το κάνουν ούτε τώρα δυστυχώς–, αλλά το πώς θα εξελιχθεί από δω και κάτω, και μετά τη δίκη. Φρονώ, εννοώ, πως της ετοιμάζουν κοστούμι Λεπέν (η οποία ως γνωστόν, τώρα, δεν θέλει ούτε να τους βλέπει).
Θέλω να πω πως δεν θα είναι μακριά η δημιουργία ενός λεπενικού κόμματος στην Ελλάδα (που θα στεγάσει τους πάντες, από Καρατζαφίρερ, μέχρι Βορίδη, Άδωνι, και όλους τους… μεταποιημένους χρυσαυγίτες). Κι αυτό δεν ξέρω αν θα είναι καλό (επειδή θα υπάρξει μια εξομάλυνση, μια στρογγυλοποίηση διαφόρων ακραίων θέσεων και, λογικά, απουσία εγκληματικών πράξεων) ή κακό (επειδή αυτά τα μαύρα αποφάγια θα είναι μαζεμένα κάπου όλα μαζί).
Κατά τα λοιπά… γαμώ το ναζιστικό πανκ, γαμώ το ναζιστικό μέταλλο, γαμώ το ναζιστικό χιπ-χοπ. Ζήτω το γκαράζ και η ψυχεδέλεια!! 

13/2/2017 
Έλαβα κι εγώ τη νέα μηνιαία εισφορά στον ΕΦΚΑ – αισθητά μικρότερη από την προηγούμενη (του παλιού ασφαλιστικού). Χάλια η κατάσταση.
Για μας τους κάπως παλιότερους, που έχουμε πληρώσει κάμποσα χρόνια, το νέο ασφαλιστικό λειτουργεί σαν ένα δεύτερο PSI. Ουσιαστικά έγινε για να αιτιολογηθεί η λεηλασία εκείνων (των πολλών), που έχουμε μέχρι τώρα δώσει.
Τώρα, αν θες μια αξιοπρεπή σύνταξη θα πρέπει να δηλώνεις πολλά (πράγμα που θα σε οδηγήσει να πληρώνεις μεγαλύτερους φόρους – οπότε μία η άλλη). Όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή η μάζα, θα κυμανθούμε, όταν έρθει... η ώρα μας, ανάμεσα στην εθνική σύνταξη (τα 346 ευρώ) και τα 500 ευρώ (βαριά-βαριά).
Συμπέρασμα; Ό,τι δίνουμε από ’δω και πέρα θα είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ. Τα παλιά ήταν ΑΠΛΩΣ ΠΕΤΑΜΕΝΑ.

13/2/2017 
ΣΤΟ ΠΑΡΤΥ KAI Ο ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ. ΠΑΡ'ΤΗ ΚΑΙ ΦΥΓΕ...
Γράφει ο Χωμενίδης στο facebook (και στο capital.gr) σε σχέση με το πάρτυ στη Βουλιαγμένη του Κηλαηδόνη (25/7/1983):
«Ήμουν εκεί. Δεκαεφτά σχεδόν χρονών, με μαλλί άφρο, στρογγυλά γυαλιά αλά Τζον Λένον, καμιά τριανταριά κιλά ελαφρύτερος από ό,τι τώρα -πετσί και κόκκαλο ούτως ειπείν-, με ανέμους θυελλώδεις να πνέουν ακατάπαυστα εντός μου τροφοδοτούμενοι από διαβάσματα - "Οκτάνα" του Ανδρέα Εμπειρίκου, "Το Επαναστατικό Πρόβλημα Σήμερα" του Κορνήλιου Καστοριάδη, "Το Μεγάλο Ρεμάλι" του Jean Marc Reiser που φιλοξενούνταν στο περιοδικό κόμικ "Παρά Πέντε"».
Ας τον πληροφορήσει κάποιος λοιπόν πως το βιβλίο του Καστοριάδη κυκλοφόρησε το 1984, όπως εξάλλου και το πρώτο «μηδενικό» τεύχος του Παρά Πέντε (Δεκέμβριος ’84).
Μάλλον κανα Μπλεκ θα διάβαζε ή κανα Δυναμικό Αγόρι...

12/2/2017 
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΙΤ ΚΑΪΖΕΡ
Για μας που παρακολουθούσαμε ποδόσφαιρο στα σέβεντις το όνομα του Κάιζερ ήταν μαγικό. Το ίδιο μαγικό με του Κρόιφ. Αριστερό εξτρέμ στη μεγάλη Ολλανδία και τον Άγιαξ της εποχής, ο Κάιζερ συγκροτούσε με τον Κρόιφ ένα άπιαστο δίδυμο που σμπαράλιαζε τις αντίπαλες άμυνες.
Έφυγε προχθές από τη ζωή στα 74 του.
(Στη φωτογραφία… πάντα αριστερά τού Κρόιφ)

12/2/2017
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ
Σιγά μην αγοράσουμε ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (είχε-δεν είχε Κηλαηδόνη).
Δεν έχουμε λεφτά για πέταμα.
Τελευταία φορά που αγόρασα τη συγκεκριμένη φυλλάδα ήταν πριν καμμιά δεκαετία, όταν είχε δώσει κάτι ελληνικές τσοντούλες…

11/2/2017 
Μάγκες εκεί στο Κορδελιό, που θα την κάνετε όλοι λόγω μπόμπας, κλειδαμπαρώστε τα σπίτια σας πριν φύγετε, γιατί, μετά, μπορεί να βρείτε μόνο τα μπετά.

11/2/2017
ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΧΩ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ…
Εντάξει την Uranya την ξέρω, είναι αυτή η χοντρή η κόρη τού Τάπα (εγώ έτσι τα λέω και σε όποιον αρέσει), που πιστεύει πως υπάρχουν καθαροί λαοί και… πίτσες μπλε.
Αυτή η καρακαηδόνα η Συνατσάκη ποια είναι;

11/2/2017 
TARKIDI ή T’ ΑΡΧΙΔΙ;
Ένα θρυλικό κόμικ περιοδικό, που έβγαζαν οι αδελφοί Χατζάρα, ο Αντώνης και ο Σπύρος (σήμερα «Δελτίο των 11», «Αβάπτιστος» κ.λπ.) στις αρχές των έιτις. Εδώ το πρώτο τεύχος από τον Ιούνιο του 1980.
(Βγήκε οπωσδήποτε πριν από το ΜΑΜΟΥΘ, αλλά μετά από την ΚΟΛΟΥΜΠΡΑ).

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

MIGUEL ZENÓN típico

Θυμάμαι ακόμη το φοβερό προηγούμενο CD τού πορτορικανού άλτο σαξοφωνίστα Miguel Zenón, το Identities are Changeable” [miel MUSIC, 2014] για το οποίο είχα γράψει πολύ καλά λόγια, εδώ, στο δισκορυχείον. Πρόκειται, εν ολίγοις, για έναν… ευφάνταστο, δημιουργικό παίκτη με ισχυρό θεωρητικό και πρακτικό background, που δεν αφορά μόνο στη μουσική, αλλά και σε γενικότερα θέματα που έχουν κοινωνικοπολιτικές αφετηρίες. Το γεγονός ότι ο Zenón έχει εμφανισθεί/συνεργαστεί με τους Charlie Haden, Fred Hersh, David Sanchez, The Mingus Big Band, Ray Barreto, Jerry Gonzalez, Bobby Hutcherson και άλλους, έχοντας ηχογραφήσει έως σήμερα καμμιά δεκαριά προσωπικά άλμπουμ φανερώνει όσο να ’ναι το «ειδικό βάρος» του στο χώρο, κάτι που εν πάση περιπτώσει επιβεβαιώνεται και με το παρόν έσχατο CD του… τοTípico [miel MUSIC, 2017].
Για τις ανάγκες αυτού του άλμπουμ ο Zenón, μαζί με τους συνεργάτες του Luis Perdomo πιάνο, Hans Glawischnig μπάσο και Henry Cole ντραμς, μπήκε σ’ ένα στούντιο του Brooklyn, τον Μάρτιο του ’16, ηχογραφώντας οκτώ μέσης διάρκειας συνθέσεις μέσω των οποίων δείχνει την πίστη του στα προαιώνια και κλασικά τής jazz – στη διευθέτηση ενός ρεπερτορίου, που να στοχεύει στην ψυχή και το σώμα κατά τα πρότυπα του ’60 και πέραν αυτών.
Ζωντανή, πλούσια, χειμαρρώδης μουσική, με ευφάνταστες μελωδικές αναπτύξεις, εξαιρετικά, σφιχτά και απολύτως προσανατολισμένα soli, αυτοσχεδιασμοί που δεν ανατρέπουν τίποτα, απλώς αναπτύσσονται ευφυώς πάνω στις ίδιες αισθητικές ράγες, και βεβαίως κομμάτια που μπορείς να τ’ ακούς και να τα ξανακούς, καθώς, κάθε φορά, σε πιάνουν όλο και πιο «μέσα», όλο και πιο «βαθιά».
Στην πρώτη σειρά θα τοποθετούσα… αυτά, εκεί, στη μέση του άλμπουμ, που είναι θανατηφόρα. Πρώτα το τρίτο “Ciclo”, μετά το φερώνυμο “Típico” και μετά το “Corteza”, δίχως, βεβαίως, να υστερεί κανένα από τα υπόλοιπα.
Ο Miguel Zenón κάνει για μιαν εισέτι φορά ένα έξοχο τζαζ άλμπουμ, που το απολαμβάνεις σε κάθε στιγμή του, σε κάθε μέτρο του, από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα!
Δεκάρι! Ή, τέλος πάντων, κάπου εκεί κοντά...
Επαφή: www.miguelzenon.com
 

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΕΣ ΣΕΡΕΝΑΔΕΣ; το «Ουράνιο πλάσμα» του Τζώρτζη Κωστή με την επιμέλεια του αείμνηστου Δημήτρη Λάγιου

Ο ζακυνθινός συνθέτης Δημήτρης Λάγιος, που έφυγε τόσο νωρίς από τη ζωή, το 1991, στα 39 χρόνια του, υπήρξε μια αξιολογότατη μουσική προσωπικότητα. Και τούτο γιατί επιχείρησε στο σύντομο βίο του να καταγράψει όχι μόνο τη δική του πνοή και ευαισθησία σε θαυμάσια (σύνθετα) έργα και (απλά) τραγούδια, αλλά και να αναδείξει την τέχνη άλλων. Την τέχνη των συντοπιτών του, των ζακυνθινών συνθετών (ανώνυμων και επώνυμων), που δημιούργησαν, χοντρικά, στην εκατονταετία 1850-1950. Λαϊκά τραγούδια εν ολίγοις, τα οποία θα άκουγε, οπωσδήποτε, ο Λάγιος στον τόπο που γεννήθηκε, που θα συμπλήρωνε αργότερα με τον προσωπικό ερευνητικό του κάματο, και που θα έβλεπαν το φως της δισκογραφίας, μέσα από τη δική του ώθηση, στη δεκαετία του ’80 πια.
Ο λόγος για τα άλμπουμ «Λαϊκά Τραγούδια της Ζάκυνθος» (1985) σε συνεργασία με το Κάλβειο Παραδοσιακό Συγκρότημα και τους Τραγουδιστάδες του Ασκηταριού, «Του Σολωμού και της Ζάκυνθος» (1986) και «Ζακυνθινές Σερενάδες» τού συνθέτη Τζώρτζη Κωστή (1870-1959), τούτο το τελευταίο από το 1988. Σ’ αυτό το άλμπουμ, που έγινε φυσικά με την επιμέλεια του Λάγιου (ενορχηστρώσεις, παραγωγή κ.λπ.) τραγουδούσαν ο τενόρος Κωνσταντίνος Παλιατσάρας, ο βαρύτονος Διονύσης Τρούσσας, ενώ συμμετείχε και η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων. Το ρεπερτόριο; Συνθέσεις του Τζώρτζη Κωστή σε στίχους Δημητρίου Πελεκάση (1881-1973) και Γιάννη Τσιλιμίγκρα (1872-1947).
Ποιος ήταν όμως ο Τζώρτζης Κωστής;

Η συνέχεια εδώ…

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ / ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΜΠΕΚΟΣ τα άλμπουμ δύο νέων τραγουδοποιών

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΜΠΕΚΟΣ: O Tempora! O Mores! [Universal/ Αυλός, 2016]
Ομολογώ πως δεν γνώριζα τον Ευριπίδη Μπέκο, αν και ο 26χρονος συνθέτης/ μουσικός έχει λήμμα στην wiki. Μου κάνει εντύπωση, δε, πως βιογραφικά στοιχεία του καταγράφονται όχι σε κάποιο δελτίο Τύπου, αλλά στη δεύτερη σελίδα του booklet τού CD του (από ’κει μαθαίνουμε πως έχει γράψει μουσικές για δίσκους του Ζερβουδάκη κ.ά., σάουντρακ, έχει ολοκληρώσει συνθέσεις δωματίου και άλλα διάφορα). Τέλος πάντων εδώ έχουμε ένα προσωπικό άλμπουμ του με 11 tracks (τραγούδια εννοώ), στα οποία έχει γράψει τις μουσικές (πάνω σε στίχους του Θωμά Μπέκου), έχει κάνει τις ενορχηστρώσεις, τη μίξη και τον προγραμματισμό, τραγουδώντας κιόλας. (Να σημειώσω πως στις φωνές ακούμε και τους Δημήτρη Κοντογιάννη, Γιάννη Ζουγανέλη κι άλλους τρεις ακόμη).
Τα τραγούδια του Μπέκου είναι γενικώς καλά. Έχουν ένα ενδιαφέρον θέλω να πω. Πιο πολύ οι συνθέσεις, μετά οι ενορχηστρώσεις, μετά τα λόγια και τελευταία οι φωνές. Εννοώ πως οι πέντε διαφορετικοί ερμηνευτές δεν προσφέρουν δα και τόσο πολλά, ώστε να αιτιολογείται κάπως αυτή η πανσπερμία. Anyway
Είναι υποσχόμενος ο Μπέκος, δεν υπάρχει θέμα. Και τραγούδια όπως τα «Μαγεμένο το φιλί» και «Ο μάντης Κάλχας» δεν τ’ ακούς κάθε μέρα στην κοινή ελληνική δισκογραφία. Τον τσεκάρω, τον προτείνω, και αναμένω το επόμενο βήμα, για το οποίο ελπίζω να είναι πιο ολοκληρωμένο.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ: Ανησυχία Αταξία και Ανασφάλεια [Music Corner/ Studio Pazl, 2016]
Κάποτε ήταν ανάγκη, στα τέλη του ’60 και τις αρχές του ’70, το ελληνικό ροκ να εμφάνιζε μια ταυτότητα, που να μπορούσε να το διακρίνει από άλλα… ανάλογα. Το κατάφερε μέσω τής χρήσης τής ελληνικής γλώσσας και μέσω του ανακατέματος… ροκ και ελληνικών ρυθμών. Χοντρικά τα λέμε αυτά. Τότε, εκείνη η μείξη, έγινε (όποτε έγινε) προσεκτικά, χωρίς ακρότητες, σχεδόν φυσικά, και χωρίς υπερβολικά φορτώματα. Και έπιασε. Και έδωσε στίγμα. Και προσέφερε ό,τι ωραιότερο ροκ καταγράφηκε ποτέ στη χώρα μας με ελληνικό στίχο. Το λέω αυτό, γιατί δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς έχει στο νου του ο νέος τραγουδοποιός Βασίλης Ράλλης, ο οποίος στο άλμπουμ του «Ανησυχία Αταξία και Ανασφάλεια» ανακατεύει σ’ ένα άλμπουμ… «Βαλκάνια, ρεμπέτικα, reggae, ψυχεδελικά στοιχεία, funk, afro, παραδοσιακά…» όπως είπε και στον Νταλούκα (2/6/2016). Θέλω να πω πως ο Ράλλης (ενώ έχει καλά στοιχεία ως τραγουδοποιός) προδίδεται από την αγωνία του να εκφράσει αυτή τη διαχρονική «ανάγκη». Και προδίδεται, γιατί δεν έχει ξεκαθαρίσει μέσα του τι μουσική φόρμα θέλει να δώσει στα τραγούδια του. Άλλο «έτσι», άλλο «αλλιώς», άλλο «αλλιώτικο» και στο τέλος ένα συνονθύλευμα ήχων (ακολουθούν τα λόγια), που οδηγούν το άλμπουμ σε μια πλάνη – θα την έλεγα αυτοκαταστροφική.
Ξαναλέει (στον Νταλούκα) εν σχέσει με τους έλληνες μουσικούς που θαυμάζει ο Ράλλης… «Παύλος Σιδηρόπουλος, Νικόλας Άσιμος, Τζίμης Πανούσης, Δημήτρης Πουλικάκος, Γιάννης Αγγελάκας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Απέργης και από τους νεότερους Δημήτρης Καρράς, Λεωνίδας Μπαλάφας».
Ο Ράλλης, κανονικά, θα έπρεπε να… εμπεριέχει τις επιρροές του, χωρίς εκείνες να τον καταβάλλουν. Συμβαίνει το αντίθετο. Οι επιρροές του βγαίνουν πάνω από ’κείνον και τον καταβροχθίζουν. Είναι κρίμα. Υπάρχουν δυνατότητες, αλλά θα πρέπει να τις γράψει στα… τέτοια του (τις επιρροές του), αν θέλει να επιβιώσει στο χώρο.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

THE DAMNATION PROJECT αντανακλάσεις

Progressive-μέταλλο (και πιο πολύ progressive) είναι το ύφος των Damnation Project, που αισίως φθάνουν στο τρίτο άλμπουμ τους (το πρώτο τους, από το 2012, είχε βγει στην Musea Records, παράλληλο label τής αναγνωρισμένης γαλλικής prog εταιρείας Musea).
Τώρα, από πόσα ακριβώς μέλη αποτελούνται οι Damnation Project θα σας γελάσω, αν και μπορώ να υποθέσω δύο βασικούς και τους υπόλοιπους να τους εγγράψω στους guests.  Έχουμε και λέμε λοιπόν Ιωάννης Δεγδέκης μπάσο, κιθάρες, πλήκτρα, φωνή και Βασίλης Γκάντζιος ντραμς, ενώ στην ολοκλήρωση τής ηχογράφησης παίρνουν μέρος, σε επιμέρους κομμάτια, και οι Ιωάννης Κακάνης φωνή, hammond, Τάσος Καραπαπάζογλου μπάσο, Μάνος Σκαραμαγκάς πιάνο, Βασίλης Στεφανής φλάουτο, Ρωξάνη Κερανοπούλου τσέλο, Νίκος Τσιλικούδης ντραμς και Άννα Στεφανή φωνή.
Εκείνο που σε κερδίζει, αμέσως, με την πρώτη ακρόαση στο αγγλόφωνο Reflections [Private, 2016], είναι το άνετο στυλ της μπάντας. Οι άνθρωποι παίζουν φοβερά, αβίαστα, χαλαρά (μέσα στην έντασή τους), βγάζοντας εξαιρετικά κομμάτια, στα οποία κυριαρχεί η (καλή) progressive μελωδία. Αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα σε ελληνικά συγκροτήματα τέτοιου τύπου – μπορεί να το βρίσκεις σε ιταλικά, σε γαλλικά ή σε ισπανικά, αλλά σε ελληνικά όχι (εύκολα). (Θα θυμάμαι πάντα τους Apocalypsis από τα early 80s, έτσι σαν μια θολή ανάμνηση, όπως και κάποιους ακόμη, σαν τους Tulipe Noire ή τους λιγότερο γνωστούς Tavalion και τη συνέχειά τους τούς Master Key).
Τέλος πάντων… και για να μην πολυλογούμε. Οι Damnation Project είναι ένα πρώτης τάξεως συγκρότημα, όπως πρώτης τάξεως είναι το “Reflections”, όπως εξαιρετικές είναι και οι συνθέσεις τους “Tears of love, “Reflections part I” και “Dorian Grey (without a portrait)”, δίχως να υστερεί καμμία από τις υπόλοιπες.
Με πέντε λέξεις: ένα ελληνικό απολαυστικό ροκ άλμπουμ.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 5

10/2/2017
1. Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ
Ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ δήλωσε ότι δεν χρειάζεται ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, απορρίπτοντας το σκεπτικό της έκθεσης του ΔΝΤ.
(320 δισ. χρέος ή 175% του ΑΕΠ δεν χρειάζεται άλλη ελάφρυνση!!)
2. Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ
Άμεσα αντέδρασε το ΔΝΤ, το οποίο υπεραμύνθηκε της ανάλυσής του για τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Διεμήνυσε δε ότι δεν επιδιώκεται άλλη λιτότητα για την Ελλάδα, αλλά επιμένει σε άμεση νομοθέτηση των μειώσεων σε αφορολόγητο και συντάξεις.
(δεν επιδιώκει άλλη λιτότητα, αλλά θέλει μειώσεις σε συντάξεις και αφορολόγητο – σκέψου να επεδίωκε και άλλη λιτότητα δηλαδή!!) 
3. ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΕΣ 
Εκείνοι, που ούτε ελάφρυνση θα πάρουν και θα φάνε και τις μειώσεις σε συντάξεις, αφορολόγητο και άλλα πολλά. 

9/2/2017 
Χειρότερο πρωτοσέλιδο δεν θα μπορούσε να σκεφτούνε για το τέλος. Τελείως ΚΛΑΚ FILMS, τελείως ψευτοδράμα. Εμείς θα πρέπει να τους λυπηθούμε ή εκείνοι θα έπρεπε να πουν ένα «συγγνώμη» στον ελληνικό λαό;
('Οταν αποχωρείς είναι απαράδεκτο να εμφανίζεσαι και "από πάνω". Λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει. Δεν θα μας λείψουν ΤΑ ΝΕΑ, εμείς θα λείψουμε των ΝΕΩΝ). 

9/2/2017 
Εκείνα που διαβάζω και ακούω για τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και όλα αυτά τα σκατά μού ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι. Σε λίγο, για να μπαίνουμε στο λεωφορείο, θα μας ζητάνε δαχτυλικά αποτυπώματα και φορολογική ενημερότητα. 
Άι στο διάολο με τους μαλάκες… Έχουμε την όρεξή τους κάθε λίγο και λιγάκι…

7/2/2017
Στο καλό Λουκιανέ...  

7/2/2017 
Τάφοι και νεκροταφεία οργίων!
Ήταν άπιαστοι… 

6/2/2017 
Αν με ρωτήσει κάποιος να του πω ποιο είναι το ωραιότερο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη θα του πω αμέσως «Τ’ όνειρο καπνός» σε στίχους του Νίκου Γκάτσου (εκπληκτικά λόγια!). Και για Χατζιδάκι μπορώ να πω ένα τραγούδι – γιατί το «ένα» έχει πάντα μεγαλύτερη αξία από το «δύο» ή από το «τρία»…
Ακούμε αυτή τη θεία μελωδία από την Iva Zanicchi στα ιταλικά…
Και όσοι μειώνουν το έργο του Θεοδωράκη (ξέρω και μουσικούς ανάμεσά τους), πέραν από άσχετοι είναι και πολύ μεγάλοι γρόθοι… 
Κι εδώ είναι ίσως η ωραιότερη ελληνική απόδοση του κομματιού (εμένα μου αρέσει περισσότερο από εκείνη της Φαραντούρη) από τον Βαγγέλη Ντίκο. Την έχω σε LP του Γιαννίκου. Αυτήν θα πρότεινα και όχι της Τζανίκι, αν υπήρχε στο YouTube σε καλή απόδοση και όχι σ’ αυτή την άθλια...

6/2/2017 
Δεν ξέρω τι σημαίνει «Καρανίκας» –αν και θα έπρεπε γιατί τον πληρώνω κι εγώ και δεν ξέρω τι προσφέρει, αν προσφέρει τίποτα–, αλλά αυτό το… «βγάζαμε συμπεράσματα από τον Πασκάλ και τον Μπρικνέρ» που έγραψε στέκει και δεν είναι αναγκαστικά λάθος. Γι’ αυτό και η χλεύη, από διάφορους ανίδεους (τουλάχιστον απ’ αυτούς) ας σταματήσει για το συγκεκριμένο, καθώς υπάρχουν άλλες μαλακίες στο εν λόγω κείμενο.
Και Μπρικνέρ λοιπόν και Πασκάλ, γιατί ο Πασκάλ υπήρξε εκτός από φυσικομαθηματικός (αρχή του Πασκάλ κ.λπ.) και φιλόσοφος, και τα (φιλοσοφικά) βιβλία του διαβάζονταν όλες τις εποχές στην Ελλάδα. 

6/2/2017
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ DAVID AXELROD
Εδώ κάτι που είχα γράψει παλιότερα...

5/2/2017
Δείχνει πάλι η τηλεόραση το «Καλώς Ήλθε το Δολλάριο»; Το λέω γιατί κάθε φορά που προβάλλεται, η ανάρτηση για τον ΖΑΝ ΒΑΣΙΛΗ πάει στο θεό (για τα δικά μας μέτρα). Αυτή τη στιγμή (10 μ.μ.) έχει κάνει 258 χτυπήματα και πάνω από 4200 συνολικά…